سلام علی آل یاسین

امام حسن عسكرى صلوات اللَّه عليه، در ضمن حديثى در شأن فرزند برومند خود حضرت مهدى منتظر عجل اللَّه تعالى فرجه فرمود:
و اللَّه ليغيبنّ غيبة لا ينجو فيها من الهلكة الّا من ثبّته اللَّه عزّ و جلّ على القول بامامته و وفّقه فيها للدّعاء بتعجيل فرجه (كمال الدين صدوق، ج 2 ص 384، باب 38).
به خدا سوگند، (حضرت مهدى عليه السلام) حتما و قطعا غيبتى مى‏گزيند كه در اين غيبت، هيچ كس از هلاكت نجات نمى‏يابد، مگر آن كس كه خداى عز و جل، او را بر قول به امامت ايشان (حضرت مهدى عليه السلام) ثابت بدارد، و به دعاى بر تعجيل فرج حضرتش موفق بدارد.
ابو الصلت هروى مى‏گويد: از امام ابو الحسن على بن موسى الرضا (عليه السلام) شنيدم كه مى‏فرمود:
رحم اللَّه عبدا احيى امرنا
خدا رحمت آورد بر بنده‏اى كه امر ما را احياء كند.
گفتم: چگونه امر شما احياء مى‏شود؟
فرمود: علوم ما را فرا گيرد، و به مردم بياموزد، زيرا كه مردم اگر زيبايى‏هاى كلام ما را بدانند، از ما پيروى مى‏كنند.
 (بحار الانوار، ج 2، ص 30، حديث 13)

معرفت به امام زمان صلوات اللَّه عليه، وظيفه فرد فرد شيعيان و دوستداران آن بزرگوار است. اگر اين معرفت نباشد، زندگى انسان زندگى در حيرت است و مرگ او، مرگ جاهلى.
در زمان غيبت، ياد حضرت بقية اللَّه ارواحنا فداه، انتظار او، ايمان به او، و يقين به ظهور حضرتش، بالاترين تكليف الهى است كه خداى تعالى براى شيعه معين ساخته است.
مقدمه همه اين وظايف، معرفت به آن امام همام است كه اين نعمت و موهبت الهى، هر چه بيشتر نصيب انسان گردد، نورانيّت او بيشتر مى‏شود.